-->

Παρασκευή, 22 Οκτωβρίου 2010

Αρναία: Η ορεινή Χαλκιδική

H ορεινή πλευρά του νομού είναι εξίσου πανέμορφη με τα παράλιά της. Απλώς είναι λιγότερο γνωστή. Στον δήμο Αρναίας θα βρείτε υπέροχη Φύση με πολύ πράσινο, παραδοσιακή αρχιτεκτονική και ενδιαφέρουσα ιστορία 

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΝΤΙΝΟΣ ΚΙΟΥΣΗΣ, 
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΑΝΟΡΑΜΑ

Η Αρναία είναι μια μικρή πόλη 2.500 κατοίκων στη Βόρεια Χαλκιδική, χτισμένη στους πρόποδες του καταπράσινου Χολομώντα στα 630 υψόμετρο. Απέχει περί τα 70 χιλιόμετρα από τη Θεσσαλονίκη και 38 χιλιόμετρα από τον Πολύγυρο και είναι πρωτεύουσα του ομώνυμου Δήμου. 
 

 

Χτίστηκε στα τέλη του 15ου αιώνα από εργάτες μοναχούς του μετοχίου της Αγιορείτικης Μονής Κασταμονίτου. Στην ιδια περιοχή από ευρήματα πιθανολογείται η ύπαρξη αρχαίας πόλης με το όνομα «Αρναί» ή «Αυγαία». Την σημερινή της ονομασία την απέκτησε το 1928 από τα τρία πρώτα γράμματα της λέξεως Αρναί και τα τελευταία τρία της λέξης Αυγαία.
Κατά την Τουρκοκρατία, το χωριό ονομαζόταν Λιαρίγκοβη, όπως πιστοποιεί και ο Γάλλος περιηγητής M. Cousinery και γνώρισε μεγάλη οικονομική άνθηση που οφειλόταν στα μεταλλεία αργύρου και μολύβδου. 

Οι κάτοικοί του ήταν μεταλλωρύχοι και πολύ καλοί μεταλλουργοί, αφού η Λιαρίγκοβη ήταν -μαζί με τα Σιδερόκαψα- το μεγαλύτερο από τα περίφημα Μαντεμοχώρια. 
Αυτά τα χωριά ήταν: η Γαλάτιστα, ο Βάβδος, ο Καζαντζή Μαχαλάς (σημερινά Στάγειρα), ο Στανός, η Βαρβάρα, η Λιαρίγκοβη (σημερινή Αρναία), το Νοβοσέλο (σημερινό Νεοχώρι), ο Ισβορος (σημερινή Στρατονίκη), η Χωρούδα, τα Ρεβενίκια (σημερινή Μεγάλη Παναγία) και η Ιερισσός. Oι κάτοικοι των χωριών αυτών εξόρυσσαν από το Στρατωνικό Ορος (τον Αργυρόλοφο) ασήμι και μόλυβδο για τον σουλτάνο. Oι υποχρεώσεις τους ήταν βαρύτατες: ζύγιζαν ακριβώς 220 οκάδες ασήμι το χρόνο, τις οποίες έπρεπε να παραδίδουν στο σουλτανικό θησαυροφυλάκιο, σε ειδικές για τον σουλτάνο τιμές. Κι όμως, παρότι από τον 19ο αιώνα τα μεταλλεία είχαν φτωχύνει και η παραγωγή τους ήταν λιγοστή, οι Ελληνες συνέχισαν να δίνουν ασήμι στον σουλτάνο (πολλές φορές αγόραζαν ισπανικά τάλιρα, τα έλιωναν και έστελναν το ασήμι στη Κωνσταντινούπολη), για να απολαμβάνουν τον εκπληκτικό φορολογικό και διοικητικό παράδεισο που είχε ο «μουκατάς» τους και να βγάζουν από τα χωράφια τους περισσότερους θησαυρούς απ' όσους έβγαζαν οι στοές τους. Ετσι, τα Μαντεμοχώρια συνέχισαν να πλουτίζουν και να ακμάζουν, όχι από τα μεταλλεία αλλά από τα χωράφια, τα κοπάδια, το εμπόριο και τις μικρές βιοτεχνίες.
Σήμερα, θα βρείτε ένα όμορφο χωριό με παλιά αρχοντικά και γραφικά σοκάκια που αξίζει να τα γυρίσετε. Οταν κουραστείτε, καθίστε σε κάποιο καφενείο για λίγη «μουντοβίνα», το τοπικό ρακόμελο και κουβεντούλα με τους ντόπιους.

Αξίζει να δείτε...


...το Αλσος της Αγίας Παρασκευής και τον αρχαιολογικό χώρο στον λόφο του Προφήτη Ηλία στην Αρναία.
...το Nεοχώρι, στα 8 χιλιόμετρα από την Aρναία, που παλαιότερα λεγόταν Γενίκιοϊ στα Τούρκικα και Nοβοσέλο στα σλάβικα, δηλαδή Nέο Χωριό στα Ελληνικά! Με 900 κατοίκους, αφθονα νερά, πράσινο με παραδοσιακά οικήματα, καθώς επίσης πολλά φυτώρια ελάτου για τα Xριστούγεννα και καλλιέργειες κηπευτικών. Το χωριό φημίζεται για τα μπαρμπουνοφάσουλά του
...Το Παλαιοχώρι, στα 5 χιλιόμετρα από την Aρναία, με 1.600 κατοίκους που ασχολούνται κυρίως με τα μεταλλεία και την υλοτομία. Αφθονα τα νερά και το πράσινο, όμορφες μικρές γειτονιές και σοκάκια και δύο πανέμορφοι καταρράκτες στη θέση Περιστέρι.
...το χωριό Bαρβάρα, στα 20 χιλιόμετρα από την Aρναία. Eίναι ένας παραδοσιακός πετρόχτιστος οικισμός των 700 περίπου κατοίκων, μέσα σε δύο καταπράσινες κορυφές, τη Σουγκλιάνη και το Δρεβενικό, με δύο όμορφους καταρράκτες στη θέση Nεροπρίονο και 3 παλαιοχριστιανικές εκκλησίες στην θέση Pετσίνι.
...τον Στάνο στα 8 χλμ. από την Αρναία, ένα όμορφο χωριό με 860 κατοίκους, που είναι το δεύτερο στην χώρα σε πολύτεκνες οικογένειες! Αξίζει να βρεθείτε στο χωριό στις 26 Δεκεμβρίου που γίνονται οι «Γουρνοχαρές» (χοιροσφάγια).


ΠΩΣ ΝΑ ΠΑΤΕ
Mε το αυτοκίνητο θα διανύσετε 506 χλμ. μέχρι την Θεσσαλονίκη κι από εκεί περίπου 70 ακόμη, από την Nέα Eγνατία προς Aσπροβάλτα κι από εκεί στρίβετε για Oλυμπιάδα - Aρναία.
 

ΠΟΥ ΝΑ ΜΕΙΝΕΤΕ
Οικία Αλεξάνδρου (Αρναία, T/23720-23.210 - 12, 6944641656, www.oikia-alexandrou.gr): Διώροφο κτίσμα του 1812 που έχει εξόχως συντηρηθεί και αναπαλαιωθεί. Στο ισόγειο υπάρχει άνετος χώρος αναμονής - καθιστικού με τζάκι, ενώ στον ίδιο χώρο μπορεί κάποιος να απολαύσει παραδοσιακό πρωινό και καταπληκτικά σπιτικά φαγητά και γλυκά. € €
Χάνι Αγραμάδα (Παλαιοχώρι, T/ 23720-32.151): Λίγο έξω από το χωριό και μέσα στο δάσος θα βρείτε ένα οικογενειακό και φιλόξενο περιβάλλον. Το όνομά του Αγραμάδα σημαίνει «χρυσοφόρα πέτρα, που συναντιόταν κοντά στα μεταλλεία στο Στρατώνι και στην γύρω περιοχή. € €
Αγρόκτημα Λαδιαβίτη (Νεοχώρι T/23723-00496) Λίγο πριν μπείτε στο χωριό ένα νεότευκτο μικρό ξενοδοχείο μέσα στο δάσος με φιλικότατη εξυπηρέτηση.
- έως 60 €
€ € - έως 110 €
€ € € - έως 200 €
€ € € € - από 200 € και άνω
Για κρατήσεις που αφορούν τη διαμονή σας επισκεφθείτε τo:
www.booking.com
 

ΠΟΥ ΝΑ ΦΑΤΕ
«Nόστιμο» ή Ταβέρνα του Mανώλη: Πάνω στην πλατεία της Aρναίας για νόστιμη ελληνική κουζίνα, μεζέδες και τοπικά πιάτα.
Tο Σπιτάκι της Aγίας Παρασκευής: Στο Aλσος της Aγ. Παρασκευής, αυτή η όμορφη ταβερνούλα προσφέρει τοπικές σπεσιαλιτέ καί ψητά.
Xάνι Aγραμάδα: Στο Παλαιοχώρι, όπου και ο ομώνυμος ξενώνας. Mικρό μαγαζί αλλά «θαυματουργό» και νόστιμο με αρκετές ετικέτες κρασιών.
Αγρόκτημα Λαδιαβίτη: Το μικρό ξενοδοχείο έχει κι ένα πολύ καλό εστιατόριο.
 

ΤΙ ΝΑ ΨΩΝΙΣΕΤΕ
Tα προϊόντα της περιοχής είναι το μέλι, το τσίπουρο από μέλι (Mουντοβίνα), τα γλυκά του κουταλιού και ο τραχανάς από τον Συνεταιρισμό Γυναικών Bαρβάρας, τα χριστουγεννιάτικα έλατα, τα κάστανα και τα μπαρμπουνοφάσουλα από το Nεοχώρι, τα κτηνοτροφικά προϊόντα και, βέβαια, τα υφαντά (σε Aρναία και Παλαιοχώρι).
 

ΧΡΗΣΙΜΑ ΤΗΛΕΦΩΝΑ
Δημαρχείο: 23720-22.652
Αστυνομία: 23720-22.205
Kέντρο Υγείας Παλαιοχωρίου:23720-41.472BR και Δασαρχείο: 23720-22.262

Έκθεση φωτογραφίας της Greenpeace

Σήμερα ξεκινά η έκθεση φωτογραφίας και video που διοργανώνει η Greenpeace με τίτλο: 
«Ψαρεύοντας την αλήθεια».


Η έκθεση προβάλλει προσωπικές ιστορίες από τη ζωή των Ελλήνων ψαράδων και αναδεικνύει τα θαλάσσια καταφύγια ως τη μόνη λύση για ένα βιώσιμο μέλλον. Προβάλλονται επίσης απόψεις άλλων ανθρώπων που έχουν άμεση σχέση με τη θάλασσα όπως δύτες, επιστήμονες, ιδιοκτήτες εστιατορίων και καταναλωτές.
Στο κλείσιμο της έκθεσης (24/10) θα παρευρεθεί η Ευρωπαία Επίτροπος Θαλασσίων Υποθέσεων και Αλιείας, κα Μαρία Δαμανάκη με σύντομη παρέμβαση για το μέλλον της ελληνικής αλιείας και τα προβλήματα της θάλασσας.
Αν και υπάρχουν δεσμεύσεις και υποχρεώσεις για την προστασία της θάλασσας, η Ελλάδα ακόμη δεν έχει προχωρήσει στη δημιουργία ενός δικτύου θαλάσσιων καταφυγίων.

Με δεδομένες τις καθυστερήσεις της Ελλάδας να προστατεύσει τους θαλάσσιους πόρους της, αλλά και με αφορμή τη μεταρρύθμιση της Κοινής Αλιευτικής Πολιτικής, η έκθεση της Greenpeace αναδεικνύει -μέσα από τη φωνή των ανθρώπων που ζουν από τη θάλασσα- τις επιπτώσεις της ανεπαρκούς εθνικής αλιευτικής πολιτικής, των κακών αλιευτικών πρακτικών και της ρύπανσης που καταστρέφουν τις ελληνικές θάλασσες επί δεκαετίες.
"Το πιο σημαντικό στοιχείο της έκθεσης είναι ότι για πρώτη φορά οι ίδιοι οι άνθρωποι που ζουν (από) τη θάλασσα ορθώνουν τη φωνή τους, αφηγούνται την ιστορία τους και ζητούν οι ίδιοι την προστασία της’, δήλωσε η Άντζελα Λάζου, υπεύθυνη της εκστρατείας για το θαλάσσιο περιβάλλον στο ελληνικό γραφείο της Greenpeace. ‘Η κατάσταση αυτή μας αφορά όλους. Εάν θέλουμε να έχουμε και αύριο το ψάρι στη διατροφή μας και να απολαμβάνουμε τις θάλασσές μας, χρειαζόμαστε θαλάσσια καταφύγια σήμερα’.
Η έκθεση φιλοξενείται στο Ίδρυμα Ευγενίδου (Λ. Συγγρού 387) από τις 20/10 έως τις 24/10. Ώρες λειτουργίας 10.00-14.00 και 17.00-21.00, Τετάρτη 20/10 πρωί και Κυριακή 24/10 απόγευμα κλειστά.
Η είσοδος είναι ελεύθερη.

Υιοθέτησε ένα απειλούμενο είδος


Με τη συμβολική υιοθεσία θα γίνεις υποστηρικτής της οργάνωσης για ένα χρόνο και θα λάβεις το πιστοποιητικό του ζώου που προστατεύεις, το τριμηνιαίο περιοδικό Ζωντανός Πλανήτης, το ημερολόγιο του WWF στις αρχές του χρόνου και την ατομική σου κάρτα Υποστηρικτή. Πάνω απ' όλα όμως, θα έχεις συμβάλει στις προσπάθειες του WWF για την προστασία των απειλούμενων ειδών.


Πάντα (Ailuropoda melanoleuca)
Λιγοστοί πληθυσμοί του γιγαντιαίου πάντα επιζούν σήμερα στα κατακερματισμένα δάση μπαμπού της Κίνας. Κι όσο ο βιότοπος τους συρρικνώνεται, τόσο αυξάνεται η απειλή για το πιο δημοφιλές αρκουδάκι στον κόσμο.
Η δεκαετία 1970-'80 υπήρξε ίσως η πιο καταστροφική για το είδος. Η έκταση που καταλάμβαναν τότε τα περίπου 1.000 πάντα, μειώθηκε από 30.000 σε 13.000 km².
Το WWF ξεκίνησε δράση για την προστασία του είδους το 1981 και σήμερα το πρόγραμμα που εκπονείται σε συνεργασία με την κυβέρνηση της Κίνας παρουσιάζει θεαματική πρόοδο: η περιοχή που προστατεύεται αυξήθηκε κατά 25% φτάνοντας στα 16.000 km², ενώ η τελευταία εμπεριστατωμένη έρευνα που δημοσιοποιήθηκε το 2004, έδειξε σημαντική ανάκαμψη του πληθυσμού σε 1.600 άτομα, γεγονός πολύ ελπιδοφόρο για το μέλλον των πάντα...
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ
Επιστημονικό
όνομα:
Ailuropoda melanoleuca
Κοινό
όνομα:
Γιγάντιο Πάντα
Βάρος: 86 – 125 κιλά
Ύψος: 1.20 – 1.90μ.
Βιότοπος, εξάπλωση: Οροσειρές της νοτιοδυτικής Κίνας
Μέσος όρος ζωής: 20 χρόνια στο φυσικό του περιβάλλον
Πληθυσμός: Περίπου 1.600 άτομα
Κύριες
απειλές:
Συρρίκνωση του βιότοπου, παράνομο κυνήγι

Υιοθέτησε το Πάντα
Τίγρης της Σουμάτρας (Panthera tigris sumatrae)
Το 90% του παγκόσμιου πληθυσμού των τίγρεων χάθηκε στη διάρκεια του 20ου αιώνα. Το WWF δίνει σκληρό αγώνα για να εξασφαλιστεί η επιβίωση του είδους.
Η τίγρης είναι από τα πιο επιβλητικά ζώα του πλανήτη. Είναι επίσης από τα πιο απειλούμενα.. Η χαραυγή του Έτους της Τίγρης, που ξεκίνησε βάσει του Κινέζικου Ωροσκοπίου στις 14 Φεβρουαρίου, βρίσκει τους παγκόσμιους πληθυσμούς αυτού του μοναδικού και χαρισματικού άγριου είδους, λίγο πριν από την εξαφάνιση. Εκτιμάται ότι μόλις 3.200 τίγρεις έχουν απομείνει ελεύθερες στον κόσμο από τις 100.000 που υπήρχαν στις αρχές του 20ού αιώνα.

Ειδικότερα η τίγρης της Σουμάτρας δεν ξεπερνά σήμερα τα 400 με 500 άτομα, ενώ κάθε χρόνο θανατώνονται τουλάχιστον πενήντα τίγρεις για το εμπόριο της γούνας τους. Σύμφωνα με έκθεση του WWF στο διάστημα 1998-2002 πέθαναν σε παγίδες 253 τίγρεις, ενώ ο βιότοπός τους μειώθηκε από 130.000 σε 42.000km².

Με βάση ένα πολυετές σχέδιο δράσης (2002-2010), η οργάνωση δίνει ένα σκληρό αγώνα για να εξασφαλιστεί η επιβίωση του είδους, αλλά και να διατηρηθούν οι τοπικοί πληθυσμοί, που εξαρτώνται από τους βιότοπους της τίγρης. Σε συνεργασία με άλλες περιβαλλοντικές οργανώσεις, και ύστερα από άσκηση πίεσης στην κυβέρνηση της Σουμάτρας, το WWF πέτυχε να ανακηρυχθεί η περιοχή Tesso Nilo - ένας από τους σημαντικότερους βιότοπους της τίγρης - σε εθνικό πάρκο.
«Ο πληθυσμός της τίγρης είναι πια τόσο μικρός, που οι ελπίδες για βιωσιμότητα του είδους είναι ελάχιστες», κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου οι επιστήμονες του WWF. «Εάν οι αρχές δεν λάβουν μέτρα εγκαίρως για να σταματήσει η ραγδαία αποψίλωση των δασών και η ανεξέλεγκτη λαθροθηρία, είναι βέβαιο ότι η τίγρης της Σουμάτρας, πολύ γρήγορα θα έχει την ίδια τύχη με τις συγγενείς της στη γειτονική Ιάβα και το Μπαλί, που εξαφανίστηκαν με τη δύση του εικοστού αιώνα».
Το Έτος της Τίγρης, που συμπίπτει φέτος με το Παγκόσμιο Έτος Βιοποικιλότητας, μπορεί να αποδειχτεί τυχερό για το απειλούμενο είδος. Τον Σεπτέμβριο του 2010 θα πραγματοποιηθεί στο Βλαδιβοστόκ της Ρωσίας, Διεθνής Συνδιάσκεψη για τις Τίγρεις, στην οποία αναμένεται οι 13 ασιατικές χώρες στις οποίες διαβιεί το είδος να προχωρήσουν σε μια φιλόδοξη ατζέντα για τη διατήρησή του. Στόχος είναι μέχρι το 2022, το επόμενο Έτος της Τίγρης, να έχει διπλασιαστεί ο πληθυσμός τους.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ
Επιστημονικό
όνομα:
Panthera tigris sumatrae
Κοινό
όνομα:
Τίγρης της Σουμάτρας
Βάρος: 100 – 140 κιλά (θηλυκά 75-110 κιλά)
Ύψος: 0,60 μ.
Μήκος: 2,50 μ.
Βιότοπος, εξάπλωση: Ινδονησία (Σουμάτρα)
Μέσος όρος ζωής: 20 χρόνια στο φυσικό του περιβάλλον
Πληθυσμός: Περίπου 400-500 άτομα
Κύριες
απειλές:
Συρρίκνωση του βιότοπου, παράνομο κυνήγι

Υιοθέτησε την Τίγρη
Θαλάσσια χελώνα (Caretta caretta)
Οι θαλάσσιες χελώνες ξεκινούν την ζωή τους ως έμβρυα σε αυγά που εναποθέτουν οι θηλυκές χελώνες σε αμμώδεις παραλίες. Η θερμοκρασία, καθορίζει το φύλο των νεοσσών στην κάθε φωλιά.
Η Caretta caretta, ένα από τα επτά είδη θαλάσσιων χελωνών που υπάρχουν στον πλανήτη, ζει περίπου 80 χρόνια και τρέφεται κυρίως με θαλάσσια φυτά και ασπόνδυλα –έχει μάλιστα ιδιαίτερη προτίμησή στις τσούχτρες.

Ζει στη θάλασσα αλλά έχει πνεύμονες με αποτέλεσμα να βγαίνει συχνά στην επιφάνεια της θάλασσας για να αναπνεύσει και στις αμμώδεις παραλίες όπου γεννήθηκε η ίδια για να γεννήσει. Εκεί ολοκληρώνεται ο βιολογικός της κύκλος με την ωοτοκία, την εκκόλαψη, και την είσοδο των νεοσσών στη θάλασσα.
Η αναπαραγωγή περίοδος ξεκινά νωρίς την άνοιξη στη θάλασσα. Στη συνέχεια την κάθε περίοδο ωοτοκίας οι θηλυκές γεννούν τρεις με τέσσερις φορές, τις βραδινές ώρες . Προτιμούν τις αμμώδεις παραλίες με ήπιες κλίσεις και χωρίς εμπόδια, όπου η άμμος έχει τα κατάλληλα χαρακτηριστικά, τη σωστή θερμοκρασία και υγρασία στοιχεία απαραίτητα στοιχεία για την επώαση.
Αφού η χελώνα βρει το κατάλληλο σημείο φτιάχνει τη φωλιά της με τα πίσω πτερύγια. Πρόκειται για έναν λάκκο 60 εκατοστών στον οποίο γεννά περίπου 120 αυγά άσπρα, μικρά και στρογγυλά. Μοιάζουν με μπαλάκια του πινγκ πονγκ και περιβάλλονται από μία ρευστή αντισηπτική ουσία που τα προστατεύει. Η εκκόλαψη τους διαρκεί περίπου δύο μήνες. Κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών μηνών του Ιουλίου και του Αυγούστου περίπου το 70% των αυγών θα εκκολαφθεί.
Οι νεοσσοί είναι μαύρου χρώματος, έχουν μήκος πέντε εκατοστά και ζυγίζουν δεκαεπτά γραμμάρια. Μόλις εκκολαφθούν, ανεβαίνουν όλοι μαζί στην επιφάνεια της άμμου και κατευθύνονται προς τη θάλασσα. Κάνουν την έξοδό τους συνήθως κατά τη διάρκεια της νύχτας ή νωρίς το χάραμα και προσανατολίζονται προς τον φωτεινότερο ορίζοντα.
Αυτό το πρώτο ταξίδι των νεοσσών είναι και το σημαντικότερο της ζωής τους γιατί βοηθά τα χελωνάκια να προσανατολιστούν και να μπορέσουν να ξαναγυρίσουν στον ίδιο τόπο μερικές δεκαετίες αργότερα για να γεννήσουν και να αναπαραχθούν. Οι νεοσσοί έχουν να αντιμετωπίσουν πολλούς φυσικούς εχθρούς όπως καβούρια, γλάρους και ψάρια. Η θνησιμότητά τους είναι εξαιρετικά υψηλή - υπολογίζεται ότι σε κάθε χίλια χελωνάκια επιζεί και ενηλικιώνεται μόνο ένα!
Η θαλάσσια χελώνα Caretta caretta έχει καταχωρηθεί στο Διεθνές Κόκκινο Βιβλίο σαν απειλούμενο είδος. Ανάμεσα στις κύριες απειλές που αντιμετωπίζει είναι η υποβάθμιση και η καταστροφή των βιοτόπων αναπαραγωγής της, η χρήση αλιευτικών εργαλείων, η ύπαρξη σκουπιδιών και πλαστικών σακουλών.

Στην Ελλάδα και ιδιαίτερα στη Ζάκυνθο που φιλοξενεί κάποιες από τις σημαντικότερες παραλίες για την αναπαραγωγή της Caretta caretta στη Μεσόγειο, η τουριστική ανάπτυξη κοντά στις παραλίες ωοτοκίας με τις πολεοδομικές παρεμβάσεις, τον έντονο φωτισμό και το θόρυβο καθώς και τις ανθρώπινες δραστηριότητες αναψυχής στο θαλάσσιο χώρο προβάλει ως ξεχωριστός παράγοντας που επηρεάζει αρνητικά τις περιοχές αναπαραγωγής και τις παραλίες ωοτοκίας.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ
Επιστημονικό όνομα: Caretta caretta
Περιγραφή: Ένα από τα επτά είδη θαλάσσιας χελώνας που υπάρχουν στον πλανήτη.
Μήκος: Μέχρι 1 μέτρο
Βιότοπος: Ζει στη θάλασσα, αλλά λόγω του ότι έχει πνεύμονες βγαίνει συχνά στην επιφάνεια της θάλασσας για να αναπνεύσει και στις αμμώδεις παραλίες για να γεννήσει αφού εκεί ολοκληρώνεται ο βιολογικός της κύκλος, με την ωοτοκία, την εκκόλαψη, και την είσοδο των νεοσσών στη θάλασσα.
Κύριες απειλές: Υποβάθμιση και η καταστροφή των βιοτόπων αναπαραγωγής του είδους, χρήση αλιευτικών εργαλείων, ύπαρξη σκουπιδιών και πλαστικών σακουλών. Αξιοσημείωτη είναι η υποβάθμιση που συνεπάγεται η τουριστική ανάπτυξη κοντά στις παραλίες ωοτοκίας με τις πολεοδομικές παρεμβάσεις, τον έντονο φωτισμό και το θόρυβο καθώς και τις ανθρώπινες δραστηριότητες αναψυχής στο θαλάσσιο χώρο.

Υιοθέτησε την Caretta caretta

Πολική Αρκούδα (Ursus maritimus)
Το δέρμα της πολικής αρκούδας, που την καλύπτει σχεδόν ολόκληρη εκτός από τη μύτη και τις πατούσες, είναι απόλυτα προσαρμοσμένο στις συνθήκες της Αρκτικής, όπου οι θερμοκρασίες το καλοκαίρι δεν ξεπερνούν τους 10 βαθμούς Κελσίου, ενώ το χειμώνα αγγίζουν τους –20 οC. Η πολική αρκούδα είναι άριστος κολυμβητής και μπορεί να μετακινηθεί με ταχύτητα μέχρι και 10 χιλιόμετρα την ώρα. Τον περισσότερο χρόνο της τον περνά πάνω σε παγόβουνα, όπου συνήθως βρίσκει την τροφή της.
Καθώς οι πάγοι στο νοτιότερο άκρο του αρκτικού κύκλου λιώνουν το καλοκαίρι, πολλές πολικές αρκούδες μετακινούνται βορειότερα, ώστε να παραμείνουν κοντά στις φώκιες με τις οποίες τρέφονται ενώ κάποιες άλλες περνούν τα καλοκαίρια τους στην ξηρά. Εκεί συντηρούνται καταναλώνοντας το λίπος που έχει συγκεντρωθεί κάτω από το δέρμα τους. Επιστρέφουν στη θάλασσα όταν επανέλθουν οι πάγοι.
Το μέλλον της πολικής αρκούδας είναι εξαιρετικά αβέβαιο. Αυτό οφείλεται στο λιώσιμο των πάγων που παρατηρείται σε παγκόσμιο επίπεδο, λόγω της υπερθέρμανσης του πλανήτη από τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να κινδυνεύει ο τόπος διαβίωσής της.
Το WWF εργάζεται συστηματικά προκειμένου να παραμείνουν όσο το δυνατόν υγιή και αδιατάρακτα τα οικοσυστήματα της Αρκτικής. Αυτό γίνεται με δύο τρόπους:
Ο πρώτος, είναι η αντιμετώπιση του φαινομένου της κλιματικής αλλαγής με μείωση των αερίων του θερμοκηπίου, που ευθύνονται κατά κύριο λόγο για το λιώσιμο των πάγων, του φυσικού περιβάλλοντος της πολικής αρκούδας.

Η δεύτερη φροντίδα της οργάνωσης, αφορά στην προστασία περιοχών με ιδιαίτερα πλούσιο θαλάσσιο περιβάλλον, όπως οι αρκτικές περιοχές της Νορβηγίας και της Ρωσίας, που απειλούνται από ναυτιλιακές και πετρελαϊκές δραστηριότητες και λόγω υπεραλίευσης. Στόχος είναι η διατήρηση και η ανάκαμψη των θαλάσσιων αρκτικών οικοσυστημάτων, κάτι που θα διασφαλίσει το μέλλον των ευαίσθητων αυτών περιοχών του πλανήτη και των ειδών που διαβιούν σε αυτές, όπως η πολική αρκούδα.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ
Επιστημονικό όνομα: Ursus maritimus
Κοινό όνομα: Πολική αρκούδα
Χρώμα: Λόγω της αντανάκλασης από τους πάγους το χρώμα τους φαίνεται λευκό ή κιτρινόλευκο. Στην πραγματικότητα όμως η γούνα τους δεν περιέχει χρωστικές ουσίες
Μήκος: 2-2,5 μέτρα
Βάρος: 200-600 κιλά
Βιότοπος: Οι πάγοι της Αρκτικής
Κύριες απειλές: Λιώσιμο πάγων, χημική ρύπανση

Υιοθέτησε την πολική αρκούδα

Δελφίνι (Delphinus delphis)
Χιλιάδες δελφίνια θανατώνονται κάθε χρόνο στις θάλασσες της Μεσογείου. Αν και τα πιο προσφιλή αυτά είδη δεν έχουν φυσικούς εχθρούς, η έλλειψη τροφής λόγω της υπεραλίευσης, η θαλάσσια ρύπανση και η αιχμαλωσία τους από τα αφρόδιχτα μειώνουν τον πληθυσμό τους δραματικά κάθε χρόνο.


Δεκάδες χιλιάδες δελφινιών θανατώνονται κάθε χρόνο στις θάλασσες της Μεσογείου. Αν και τα προσφιλή αυτά είδη δεν έχουν φυσικούς εχθρούς, η έλλειψη τροφής λόγω της υπεραλίευσης, η θαλάσσια ρύπανση, η θανάτωσή τους από ψαράδες και κυρίως η αιχμαλωσία τους από διάφορα αλιευτικά εργαλεία όπως τα αφρόδιχτα, μειώνουν τον πληθυσμό τους δραματικά κάθε χρόνο. Σύμφωνα με αναφορές του WWF, η χρήση των αφρόδιχτων κοστίζει κάθε χρόνο τη ζωή σε τουλάχιστον 4.000 κοινά δελφίνια στη νοτιο-δυτική Μεσόγειο, (πρόσφατα το είδος συμπεριλήφθηκε στη λίστα των απειλούμενων), ενώ άλλες 13.000 αιχμαλωτίζονται στα στενά του Γιβραλτάρ και τη γύρω περιοχή.
Το WWF αναγνωρίζοντας τον κρίσιμο ρόλο των δελφινιών στη διατήρηση της οικολογικής ισορροπίας του θαλάσσιου περιβάλλοντος, έχει αναλάβει δράση για την προστασία τους με προγράμματα που στοχεύουν στην ενημέρωση και ευαισθητοποίηση του κοινού και ειδικά των επαγγελματιών ψαράδων, αλλά και πολιτική πίεση για μείωση της χρήσης αφρόδιχτων στις θάλασσες της Μεσογείου.
Το 2002 ολοκληρώθηκε και το πρώτο ερευνητικό πρόγραμμα του WWF Ελλάς με τη συμμετοχή του κοινού και ψαράδων που βοήθησαν τους επιστήμονες στη συλλογή πολύτιμων πληροφοριών για την κατάσταση των δελφινιών στις ελληνικές θάλασσες.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ
Επιστημονικό όνομα: Delphinus delphis
Κοινό όνομα: Δελφίνι
Μήκος: 1,5-2,0 μέτρα (μέγιστο 3,5μ.)
Βάρος: 75-110 κιλά
Βιότοπος: Ζει σε όλες τις ελληνικές θάλασσες, σε μικρές ομάδες
Κύριες απειλές: Η έλλειψη τροφής λόγω υπεραλίευσης, η θαλάσσια ρύπανση, η αιχμαλωσία τους από διάφορα αλιευτικά εργαλεία, κυρίως αφρόδιχτα

Υιοθέτησε το Δελφίνι

Kραυγαετός (Aquila pomarina)
Οι πληθυσμοί του κραυγαετού μειώνονται πολύ γρήγορα σε όλες τις ανατολικο-ευρωπαϊκές χώρες. Αν και στο τέλος του 19ου αιώνα το είδος υπήρχε σε αφθονία σε όλη την ηπειρωτική Ελλάδα, σήμερα ο λιγοστός πληθυσμός του που δεν ξεπερνάει τα 90 ζευγάρια, περιορίζεται κυρίως στη Μακεδονία και τη Θράκη. Περίπου ο μισός πληθυσμός του κραυγαετού βρίσκει καταφύγιο στον Έβρο και στο Δάσος της Δαδιάς.
Το πρόβλημα στην Ελλάδα δημιουργείται κυρίως από την καταστροφή των δασών, την εντατική υλοτομία με τη μείωση των διαθέσιμων θέσεων φωλιάσματος και την όχληση στους χώρους φωλιάσματος, αλλά και από την υποβάθμιση ή ραγδαία μείωση των κατάλληλων περιοχών κυνηγιού του (ελώδεις εκτάσεις και γεωργικές θέσεις υψηλής βιοποικιλότητας).
Ο κραυγαετός, όπως και όλα τα αρπακτικά πουλιά, είναι δείκτης υγείας και ισορροπίας των οικοσυστημάτων όπου ζει. Ο ρόλος του είναι ιδιαίτερα σημαντικός. Βρίσκεται στην κορυφή της τροφικής πυραμίδας και, όπως τα περισσότερα αρπακτικά, τρέφεται με αδύναμα και άρρωστα ζώα, εξυγιαίνοντας και ισορροπώντας τα είδη των οργανισμών.
Το Δάσος της Δαδιάς, και γενικότερα ο Έβρος, είναι μοναδικής σπουδαιότητας περιοχή για τον κραυγαετό και για όλα τα αρπακτικά πουλιά για πολλούς και ποικίλους λόγους. Η γεωγραφική θέση – πέρασμα μεταναστευτικών πουλιών-, το μωσαϊκό βιοτόπων – εναλλαγή λόφων, ρεματιών, χωραφιών, δασότοπων, βράχων, ξέφωτων-, η σημαντική βιοποικιλότητα – 40 είδη ερπετών και αμφίβιων, 55 είδη θηλαστικών, - αλλά και το ήπιο αποτύπωμα της οικονομικής ανάπτυξης της περιοχής, λύνουν το μυστήριο της εντονότερης παρουσίας αρπακτικών στη συγκεκριμένη περιοχή.
Το WWF Ελλάς θεωρώντας την προστασία του Δάσους της Δαδιάς αναγκαία και μοναδική λύση για την επιβίωση των αρπακτικών πουλιών, έχει μόνιμη παρουσία στην περιοχή από το 1992, διεξάγοντας προγράμματα με στόχο την μακροπρόθεσμη προστασία αυτής και των αρπακτικών, την ευαισθητοποίηση του κοινού και την ανάπτυξη του οικοτουρισμού. Μεταξύ των σημαντικότερων δράσεων είναι η σύνταξη Ειδικής Περιβαλλοντικής Μελέτης του δάσους, η σύνταξη Ειδικού Διαχειριστικού Σχεδίου για τις περιοχές προστασίας, η προώθηση καθιέρωσης της περιοχής ως Εθνικό Πάρκο.

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ
Επιστημονικό όνομα: Aquila pomarina
Κοινό όνομα: Kραυγαετός
Άνοιγμα φτερών: 1,4 μέτρα
Μήκος: 64 εκατοστά
Βάρος: 1,4 κιλά
Βιότοπος: Δάση χαμηλού υψομέτρου, ξέφωτα, μικρά έλη, υγρά λιβάδια
Κύριες απειλές: Καταστροφή δασών, εντατική υλοτομία, αποξήρανση ελωδών εκτάσεων

Υιοθέτησε τον Kραυγαετό

WWF: «Τρώνε» τα καμένα του Μοριά

Το «σαράκι» των καταπατήσεων κατατρώει σιγά σιγά τις καμένες δασικές εκτάσεις της Πελοποννήσου. Εχουν περάσει τρία χρόνια από τις καταστρεπτικές πυρκαγιές του 2007 και οι πληγές όχι μόνο δεν κλείνουν, αλλά σε πολλές περιπτώσεις χειροτερεύουν: καλλιέργειες επεκτείνονται προς το δάσος, δασικές εκτάσεις εκχερσώνονται, υπερβόσκηση και εκτεταμένη διάβρωση απειλούν τη φυσική αναγέννηση.

Ερμή, πέτα και φύγε...

Η Πατρίδα μας... γη του πυρός
Ερευνητές του WWF Ελλάς στο πλαίσιο της δράσης «Παρακολούθηση των καμένων εκτάσεων της Πελοποννήσου» κατέγραψαν 70 ύποπτες καταπατήσεις δασικών εκτάσεων και έχουν στείλει τις σχετικές αναφορές στα αρμόδια δασαρχεία για εξακρίβωση. Περισσότερες από τις μισές εντοπίστηκαν στην περιοχή την οποία ελέγχει το Δασαρχείο Πύργου και 27 στα όρια του Δασαρχείου Ολυμπίας. 
Η περιοχή μελέτης περιελάμβανε περίπου 235 πυρόπληκτα χωριά στους νομούς Αχαΐας, Ηλείας, Μεσσηνίας, Αρκαδίας και Λακωνίας. Οι ερευνητές κυρία Κωνσταντίνα Ζωγράφου και κ. Π. Κορδοπάτης ακολουθώντας τυχαίες οδικές διαδρομές κάλυψαν τουλάχιστον το 70% της έκτασης των περιοχών αυτών. «Καταγράψαμε πιθανές αλλαγές χρήσης γης των καμένων (και μη) δασικών εκτάσεων, παρουσία βόσκησης εντός των εκτάσεων αυτών,περιπτώσεις διάβρωσης εδαφών κ.ά. Το αποτέλεσμα αυτής της δουλειάς ήταν η δημιουργία μιας λεπτομερούς βάσης δεδομένων» λέει ο κ. Κορδοπάτης.

Η επεξεργασία και η ανάλυση των δεδομένων ανέδειξαν τον μεγάλο κίνδυνο αλλαγών του τοπίου, κυρίως εξαιτίας της επέκτασης των γεωργικών καλλιεργειών εις βάρος των δασικών εκτάσεων. «Στην Ηλεία είναι ορατή η διάθεση ομογενοποίησης του τοπίου χάριν επέκτασης των καλλιεργειών οι οποίες συνορεύουν με καμένες δασικές εκτάσεις» επισημαίνει ο κ. Κορδοπάτης. Αγρότες της περιοχής δεν διστάζουν να «επεκτείνουν» σταδιακά τις καλλιέργειές τους καταπατώντας δασικές εκτάσεις, εκμεταλλευόμενοι το γεγονός ότι το προσωπικό των δασαρχείων δεν επαρκεί για τη φύλαξη και εποπτεία των εκτάσεων.
Γενικότερα, όπου τα δάση και οι δασικές εκτάσεις αφήνονται στην... ησυχία τους, η φυσική αποκατάσταση είναι ικανοποιητική. Προβλήματα εντοπίζονται σε περιοχές με επαναλαμβανόμενες πυρκαγιές μέσα στα τελευταία 10-20 χρόνια ή σε εκτάσεις με ψυχρόβια κωνοφόρα (π.χ. έλατα), όπως στον Κλωκό, στον Ταΰγετο και στον Πάρνωνα.

Προβλήματα υποβάθμισης της βλάστησης εξαιτίας της έντονης βόσκησης παρουσιάζονται σε ορεινές περιοχές, κυρίως της Αρκαδίας στον Πάρνωνα.
Όσο πιο έντονη είναι η αποψίλωση της βλάστησης τόσο αυξάνεται και ο κίνδυνος διάβρωσης των εδαφών. Επιπλέον, οι πυρκαγιές επιδρούν έμμεσα αλλά εξίσου σημαντικά και στην υδρολογία μιας λεκάνης αλλάζοντας τη δομή του εδάφους και αυξάνοντας τον ρυθμό διάβρωσης.
Η Αιγιαλεία και ορισμένες περιοχές της Ηλείας αντιμετωπίζουν τα σημαντικότερα προβλήματα διάβρωσης. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά η κυρία Ζωγράφου, «είμαστε σε θέση να επισημάνουμε ποια πυρόπληκτα δημοτικά διαμερίσματα παρουσιάζουν πρόβλημα μεταπυρικής αποκατάστασης και σε ποιο βαθμό. Έχουμε πλέον στα χέρια μας μια “πυξίδα” για τα επόμενα βήματα και τις προτάσεις μας».
-------------------------------------------------
Πηγή: Το ΒΗΜΑ-ΜΑΧΗ ΤΡΑΤΣΑ